COLUMN


20-06-2022


Intens

 

Als voetbalscheidsrechter is een aanstelling in de nacompetitie het toetje van een seizoen. Elk seizoen heeft een voorgerecht (bekerwedstrijden), een hoofdgerecht (competitie), maar een nacompetitiewedstrijd mogen leiden of assisteren, dat moet je zien als de ultieme seizoensafsluiter.


Afgelopen zondag maakte ik deel uit van een kwartet welke de finalewedstrijd tussen Vesta’19 en HVV Helmond in goede banen moest leiden. Ik was aangewezen als eerste assistent-scheidsrechter, dat betekent dat jouw werkgebied is aan de zijde van de beide dug-outs. De tweede assistent staat aan de overzijde. De belangen waren voor beiden teams groot. Winst betekent promotie naar de Derde klasse! Maar ook voor ons, want hoe vaak krijg je de gelegenheid om aangesteld te worden voor een finalewedstrijd? Dus eerder dan normaal al op het sportpark aanwezig (wedstrijd vond plaats op neutraal terrein, bij Festilent in Zeeland), even met z’n vieren het veld inspecteren, complimenten uitdelen over een prima grasmat, handen schudden, praatje hier en praatje daar maken, aan de koppies van de spelers en staf zien dat er iets op het spel staat op deze zondagmiddag.


Als alle formaliteiten zijn afgewerkt, een goede warming is gedaan, de piepvlaggen zijn getest, elkaar succes toewensen, met knallend vuurwerk het veld betreden, zien dat veel publiek het speelveld omzoomd, de Champions League hymne klinkt nog net niet, de toss is verricht en het eerste fluitsignaal klinkt, dan gaat het los.


Als assistent zie je eigenlijk niets van de gehele wedstrijd. Je loopt continu met de voorlaatste verdediger op één lijn, je houdt de zijlijn goed in de gaten of dat de bal er wel of niet overheen gaat, je hebt contact met de scheidsrechter, met de vierde official, de coach van teams hebben soms opmerkingen, soms vriendelijk en soms wat minder vriendelijk van aard en het publiek wat achter je staat leeft enorm mee, soms vriendelijk en soms wat minder vriendelijk van aard.


Het is… intens!


In de rust bespreek je even kort wat er goed of iets minder goed gaat, een paar kleine dingen, maar bij het opnieuw betreden van het speelveld is daar weer die focus. De twee teams zijn aan elkaar gewaagd, dus de intensiteit neemt naarmate de negentigste minuut dichterbij komt toe. Voor ons als kwartet het sein om nog scherper en alerter zijn.


Als dat uiteindelijk goed lukt, is er na het laatste fluitsignaal een mooi moment in het kleedlokaal. Een groepshug symboliseert de ontlading van de spanning die je ook als team bij je draagt voor en tijdens de wedstrijd. Daarna bijna uitgeteld kan ik nog net de bandjes van de sokken af doen en ze laten zakken, het shirt uittrekken, om dan de boel even de boel te laten. Met een flesje water in de hand, onderuit zittend op een hard kleedlokaalbankje, even een paar minuten nodig om bij te komen en in laten dalen wat er zo-even daarvoor allemaal heeft plaatsgevonden.


Het amateurvoetbalseizoen zit er nu op, nu tijd voor andere leuke dingen op bijvoorbeeld de zondagmiddag. Alhoewel, diezelfde avond piept de eerste oefenwedstrijd alweer via de app binnen; 6 augustus, aftrap om…


Johnny van Geffen